ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

Αγέρωχη λαμποκοπάς κι ορθόπλωρη αρμενίζεις
μούσα της Ψάπφας λιόχαρη κι αιώνια πεθυμιά
μια ζωγραφιά της θάλασσας στα μάτια μου ιριδίζεις
λιχνίζοντας στη σκέψη μου μύρα και γιασεμιά.

Με γέννησες κι απάγκιασα σ’ απάνεμο λιμάνι
κι άνθισε μύριους έρωτες ο πόθος μου ο κρυφός
τα λιόδεντρα σου λάμπουνε σ’ ονείρου πυροφάνι
μια και το χέρι των θεών σε κέντησε στο φως.

Μεσ’ στο Αιγαίο κολυμπάς στ’ ακρόγιαλα ανασαίνεις
νησί με χίλια χρώματα γητεύτρας πινελιάς
νανούρισες στους κόλπους σου σοφούς της οικουμένης
εσύ θεά της άνοιξης και κόρη της ελιάς.

Είσαι λαχτάρα και καημός νησί μου ευλογημένο
που με το φως σου σκέπασες θάλασσα κι ουρανό
μήτρα της γης απέθαντη, ζαφείρι τιμημένο,
που κάθε ωραίο κάρπισες, μεγάλο και τρανό.

©Πέρθα Καλέμη

 Τ ο ῦ γ ί γ α ν τ α ὁ κ ῆ π ο ς

Μὰ πόσο ἀκόμα;

Ἄγνωστες οἱ βουλὲς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Ἔφεξ΄ ἐλπίδα ὡστόσο∙

κοντοζυγώνει ἡ ὥρα

στὸν παραδείσιο του ἀνθόκηπο,

ν’ ἀνοίξει ὁ γίγαντας τὴν καγκελόπορτα

στὰ χαριτόβρυτα παιδιὰ, ποὺ μέχρι τώρα κυνηγοῦσε.

«Ὁ μικρὸς πρίγκηπας» τοῦ Ἐξυπερύ

φίλτρο ἀγάπης τοῦ μετάγγισε,

πού λάβωσε τ΄ἄτρωτα σωθικά του

γιά ἕνα ἑκατόμφυλλο ἠμερωμένο τριαντάφυλλο

κι ἔλιωσε τὸν σκληρόκαρδο, μέσα του, πάγο.

Κοίταξε, πῶς στόν ἀνεμόμυλο τῶν ρόδων

περιδινίζονται ἐμβαπτισμένα ροδοπέταλα

σὲ βάμα ὑπερκόσμιας ἡλιακῆς ἀντάρας;

Ἀχτῖδες κοσμικοῦ ἠλιόφωτος,

κεντᾶν λευκοντυμένα περιστέρια,

στῆς ἀνθρωπιὰς τὸ χιλιοξεφτισμένο ἐταμίν.

Γκρεμίζεται ὁ μαντρότοιχος τῆς ἀστοργίας,

καί στὸν μουντό περίβολο,

τῆς θαλπωρῆς τό λυκαυγὲς πῆρε κι ἀχνοροδίζει.

Εἶναι καιρός, εἶναι καιρός,

νὰ σιγοψιθυρίσουν τὰ ζουμπούλια στὶς καμέλιες

τρυσμοὺς φιλίας,

οἱ πρωθιέρειες μανόλιες νὰ ἱερουργήσουν

μὲς στῆς χαρᾶς το Ιδαῖον Άντρον πάλι,

νὰ καρπίσουν στὰ κλήματα βότρεις θείου ἐλέους,

ὅταν τὰ σπινιαρίσματα τῶν σπίνων,

ἀντάμα μὲ τῶν γαρδελιών τά κιλκιτσίου

θὰ ἰσοκρατούν τά τεριρὲμ τῆς εὐστοργίας

γιὰ τὰ θεσπέσια τοῦ κόσμου τὰ βλαστάρια,

ποὺ στὴν καρδιὰ τοῦ γίγαντα ἀέρινα στροβίλισαν

τὸν γλυκασμὸ πανόλβιας Ἀγάπης,

ώ Ἀπρίλιοι τρισήλιοι.

2.4.25

Εύα Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου

πνευμ, δικ. κατοχ.