Στον ίδιο δρόμο***

Το ακραίο απορρίπτοντας,

το πιθανό ζητώντας

μετρώ αλήθειας

δευτερόλεπτα...

Ανθίζουν οι βολβοί κι οι συμπαραγωγές

της φύσης.

θα στηρίξουν τις άμυνες της άνοιξης.

Την άνοιξη ακολουθώντας,

αμυνόμενος

στέκομαι απέναντι στον εμπαιγμό

του ακαταλόγιστου συστήματος ζωής,

την αναβάθμιση

διεκδικώντας.

Από τα σωθικά μου

αναδύεται

δύναμη αντίστασης...

Αλλαγή!

Τη λύτρωση διεκδικώντας,

απορρίπτω

συνθήκες αλλοτρίωσης.

Τη βία αποποιούμαι..

Λέω όχι στα εξαρτησιογόνα

που επιβάλλονται.

Μεταμορφώνομαι...

 

Μαρινα Ι.Προμπονά

 

 

ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

Αγέρωχη λαμποκοπάς κι ορθόπλωρη αρμενίζεις
μούσα της Ψάπφας λιόχαρη κι αιώνια πεθυμιά
μια ζωγραφιά της θάλασσας στα μάτια μου ιριδίζεις
λιχνίζοντας στη σκέψη μου μύρα και γιασεμιά.

Με γέννησες κι απάγκιασα σ’ απάνεμο λιμάνι
κι άνθισε μύριους έρωτες ο πόθος μου ο κρυφός
τα λιόδεντρα σου λάμπουνε σ’ ονείρου πυροφάνι
μια και το χέρι των θεών σε κέντησε στο φως.

Μεσ’ στο Αιγαίο κολυμπάς στ’ ακρόγιαλα ανασαίνεις
νησί με χίλια χρώματα γητεύτρας πινελιάς
νανούρισες στους κόλπους σου σοφούς της οικουμένης
εσύ θεά της άνοιξης και κόρη της ελιάς.

Είσαι λαχτάρα και καημός νησί μου ευλογημένο
που με το φως σου σκέπασες θάλασσα κι ουρανό
μήτρα της γης απέθαντη, ζαφείρι τιμημένο,
που κάθε ωραίο κάρπισες, μεγάλο και τρανό.

©Πέρθα Καλέμη

 Τ ο ῦ γ ί γ α ν τ α ὁ κ ῆ π ο ς

Μὰ πόσο ἀκόμα;

Ἄγνωστες οἱ βουλὲς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Ἔφεξ΄ ἐλπίδα ὡστόσο∙

κοντοζυγώνει ἡ ὥρα

στὸν παραδείσιο του ἀνθόκηπο,

ν’ ἀνοίξει ὁ γίγαντας τὴν καγκελόπορτα

στὰ χαριτόβρυτα παιδιὰ, ποὺ μέχρι τώρα κυνηγοῦσε.

«Ὁ μικρὸς πρίγκηπας» τοῦ Ἐξυπερύ

φίλτρο ἀγάπης τοῦ μετάγγισε,

πού λάβωσε τ΄ἄτρωτα σωθικά του

γιά ἕνα ἑκατόμφυλλο ἠμερωμένο τριαντάφυλλο

κι ἔλιωσε τὸν σκληρόκαρδο, μέσα του, πάγο.

Κοίταξε, πῶς στόν ἀνεμόμυλο τῶν ρόδων

περιδινίζονται ἐμβαπτισμένα ροδοπέταλα

σὲ βάμα ὑπερκόσμιας ἡλιακῆς ἀντάρας;

Ἀχτῖδες κοσμικοῦ ἠλιόφωτος,

κεντᾶν λευκοντυμένα περιστέρια,

στῆς ἀνθρωπιὰς τὸ χιλιοξεφτισμένο ἐταμίν.

Γκρεμίζεται ὁ μαντρότοιχος τῆς ἀστοργίας,

καί στὸν μουντό περίβολο,

τῆς θαλπωρῆς τό λυκαυγὲς πῆρε κι ἀχνοροδίζει.

Εἶναι καιρός, εἶναι καιρός,

νὰ σιγοψιθυρίσουν τὰ ζουμπούλια στὶς καμέλιες

τρυσμοὺς φιλίας,

οἱ πρωθιέρειες μανόλιες νὰ ἱερουργήσουν

μὲς στῆς χαρᾶς το Ιδαῖον Άντρον πάλι,

νὰ καρπίσουν στὰ κλήματα βότρεις θείου ἐλέους,

ὅταν τὰ σπινιαρίσματα τῶν σπίνων,

ἀντάμα μὲ τῶν γαρδελιών τά κιλκιτσίου

θὰ ἰσοκρατούν τά τεριρὲμ τῆς εὐστοργίας

γιὰ τὰ θεσπέσια τοῦ κόσμου τὰ βλαστάρια,

ποὺ στὴν καρδιὰ τοῦ γίγαντα ἀέρινα στροβίλισαν

τὸν γλυκασμὸ πανόλβιας Ἀγάπης,

ώ Ἀπρίλιοι τρισήλιοι.

2.4.25

Εύα Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου

πνευμ, δικ. κατοχ.

 Stamatina Vathi

Ρόγχος

17-2-2025

Η σκουριά έσταζε αίμα μολυσμένο,

από τα όνειρα τα προδομένα της αυγής

και ο ρόγχος γινόταν λυγμός,

θρήνος μέσα στο πουρνό,

πνιγμός,

τελευταία ,

ύστατη προσπάθεια της σιγαλιάς της ψυχής.

Αν ο αγέρας είχε πάρει το γέλιο?

Δεν γνωρίζω...

Αν η θάλασσα είχε διαλύσει τις ελπίδες στον αφρό?

Δεν ξέρω...

Τι να πω ...

Στην προδοσία έχω χαθεί,

μέσα στο βάλτο της ψευτιάς.

Φίλος, φίλη, ενδιαφέρον πραγματικό?!

Ίσως κάτι που επιπλέει με συμφέρον για κουτσομπολιό.

Πολύ άσχημη λέξη...Μη ποιητική...

Τσαρλατάνοι και ζογκλέρ και ότι μας ' κάτσει' για προκοπή.

Και ο ουρανός γκρι.

Αχ να ήταν με χρώματα αυτή η σκούνα στα ρηχά!

Έτοιμη για ταξίδια σε κόσμους νέους χωρίς πυξίδες και όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Να μην γνώριζα τι θα γίνει,

πως θα μου συμπεριφερθούν ...

Οι άνθρωποι να μην ήταν τόσο ψυχολογήσιμοι,

με ορθάνοιχτους ουρανούς.

Θέλω αμεσότητα χωρίς κομπασμούς.

Εεεε καπετάνιοι φτιάξτε το τρεχαντήρι ...

Βγάλτε την σκουριά...

Μας περιμένουν ταξίδια για λιμάνια μακρινά.

 ΜΗΝΥΜΑ

Στη μυστική φωνή

της καρδιάς

ένα μήνυμα παλιό,

μα κι ολοκαίνουργιο:

Την Πόρτα άνοιξε και βγες

έξω να περπατήσεις.

Δεν θα 'ναι τ' αύριο

όπως χθες

με ίδιες συγκινήσεις.

Γίνε δραπέτης

της κενής καστροπολιτείας

εκεί θριαμβεύει

το κακό,

νόμος απληστίας.

Μακριά

απ' τη συμφόρηση

μίσος, αριβισμό,

ζήσε

μέσα στης Φύσης

πρώτο πολιτισμό.

Ελευθερία

σε καρτερεί

για να σε αγκαλιάσει,

ηρεμία ψυχική

ψυχαγωγία

στην πράξη...

Σ' αυτόν τον κόσμο τα πουλιά

μιαν άλλη συναυλία

χαρίζουν απλόχερα

δίχως κερδοσκοπία.

Κάπου θα βρεις

να σου μιλούνε

γάργαρα νερά,

στα ποταμάκια του χωριού έρωτα χαρά.

Στη Φύση

αλήθειες ζωής

πολύ καλές συνήθειες,

χωρίς τον φόβο

ενοχής...

αγρυπνία τις νύχτες

Ταξιδεύοντας

Μαρινα Ι.Προμπονά

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 6

Όλες οι αντιδράσεις:

1Όλγα Κανελλοπούλου Ντινοδήμου